شيعيان كيسانى را نزد خود به دمشق خواند و در تكريم و پذيرايى از وى سنگ تمام گذاشت ، اما در آخر ، طرح قتل وى را ريخت تا بين امام كيسانى و دعوتش فاصله اندازد . از اين‌رو ، درحالىكه ابو هاشم در راه حميمه ، يعنى محل سكونت محمد بن على ابن عبد اللّه بن عباس بود ، او را مسموم كرد . « 1 » چون ابو هاشم مرگ خود را نزديك ديد ، با وصيت خود به امام عباسى عهد كرد . اين وصيت - همان‌گونه كه از اين مباحث پيداست - نقطه تحول بود ؛ زيرا از اين زمان هريك از دو خاندان علوى و عباسى بر آن شدند كه راه خود را براى رسيدن به خلافت بگشايند . عباسيان از اين وصيت ، بهره بردند و دعوت سرّى خود را ، كه براساسى منظم و استوار بنا شده بود ، در سال 100 ق آغاز كردند . حال آن‌كه بعضى از بزرگان علوى قيام‌هاى خود را ادامه دادند ، بدون اين‌كه راه‌هاى پيروزى اين قيام‌ها را هموار سازند ؛ همچون قيام زيد بن على و فرزندش يحيى و قيام عبد اللّه بن معاوية بن عبد الملك بن جعفر بن ابى طالب ، كه نتيجه اين قيام‌ها شكست و سركوبى بود .

--> ( 1 ) . تاريخ يعقوبى ، ج 3 ، ص 40 / اصفهانى ، مقاتل الطالبيين ، ص 126 .